Annem, Herkes Gitsin Bi Sen Kal Olur Mu?

         Bir kez daha ve defalarca, ne kadar doğruymuşsun annem.. Büyümek ne kadar sarpa saran bişeymiş, ne kadar ağırmış farkındalık, ve ne kadar büyük bir sahipsizlikmiş gölgenin üzerimden yavaşça eksiliyor olması..Ellerini tutmadan ayakta kalabilmek ne kadar meşakkatliymiş.

         Hiç istemezdm biliyor musun büyümeyi, kaliyim dizinin dibinde hep..Sessiz sakin.. Derdim yine derdin olsun..Ben doymadan doyma yine,  ben ağlayınca yine ağla sende..Biliyor musun korktuğum ne varsa geldi başıma yaşadığım kadarlık ömrümde..Ama hep bildim ki ben düşmem, düşemem.. Arkamda öyle bir omuz var ki ne kadar büyük yükle yüklenirsem yükleniyim devrilmez. Dengemi kaybetsem de bu böyle, değişmez..

         Annem, sahip olduğum, herkes gittiğinde bana kalan kadın..Ben hayattan torpilliyim tutunabilmeyi hayata ilk senin elini tutarak öğrendim. Kanarken dizlerim düştüğümde kanadın sende biliyorum.. En değerlim en temiz yanımsın anne. Anne hiç ölme olur mu? O bile bize beraber nasip olsun ki o zaman anlamlı olur ölmek de.. Kanatların eksilmesin üzerimden hiç olur mu? eksilmeyen yanım bi sen kal olur mu?

         En çok ihtiyacım olansın yine. Pamuk ellerin Rab'bine açılınca; kalbini okurken alemlerin tek yaratıcısı, kalbinde kalan oliyim olur mu? Bana hep  hayır dile. Ayaklarının altındayken cenneti Rab'bimin, göğsünden ayaklarına beni yumuşacık bırak olur mu? Hangi kadının kızarken bile içi acıyabilir ki! Annemin, annelerin sanırım..Senin gibi bi anne olabilmek nasibim olsun istiyorum..Sen haketmediğim halde bana verilensin, hediyemsin, lütfumsun..

         ANNEM HERKES GİTSİN Bİ SEN KAL OLUR MU?

    İSTİRİDYE'DEN..