Seni yormadan sevebilmek isterdim. Sen bilmeden, görmeden, umursamadan.. Halbuki sende dağıttım ben ezberlerimi, sende anlamlı oldu yalnızlık, aslında yalnızlık olmasın adı onun; çünkü yalnız kalmadım ben hiç yokluğunda. Odamda hayalettin hep, senle konuştum, senle uyudum aslında, hatta biz seviştik bile seninle biliyomusun? En korktuklarım korku değillerdi artık. Herkes avlandı, mermilerle tanışalı çok oldu da bu canım, bu kalbim,bu ruhum şaşkın hala.. Elimdekini avcumdakini dipsiz denizlere saldım. Sonunu düşünmedim hiç. Bidaha geri alamicağımı bile bile attım elimdekileri. inci gibi döküldüler, görmeliydin.. Sanki her ayrıntıya takılan bi kadının, bi sabah artık görmiyerek uyanması gibiydi