Seni yormadan sevebilmek isterdim.. Sen görmeden, bilmeden, umursamadan sen.. Sen odamdaki hayalettin, seninle uyuduk biz seninle seviştik aslında. En korktuklarım seninle dağıldılar, herkes uyusa da geceleri içtimadaydı düşüncelerim. Aklım avlanalı, mermilerle tanışalı çok oldu. Sanki her ayrıntıya takılan bir kadının bir sabah uyandığında görememesiydi halim. Önce bir bocalama, telaş; sonra deriiin bir kabullenme çabası; ve ardından sessizlik.. Omuzlarımda taşıdığım gururumun ayaklarımın dibine bir çırpıda düşmesi ve tutunamamaktı benim titreyişim..
Keşke yormadan sevebilseydin beni. Bir otel odasından ayrılıp gider gibi gitmeseydin keşke. Bavulundan çıkmak için deliler gibi çırpınan kalbimin sesine kulak verebilseydin keşke..
Değiştirmeye çalıştıkların değiştiler mi sence? yada bıraktıkların hala aynı mı? Hayır! Sadece yer değiştirdiler o kadar. Bu nasıl bir itaatsizliktir ki fiziğe; kalbimden ayaklarıma düştün sen yer çekimini umursamadan! Peki şimdi ne oldu? Nefes alabiliyor musun? Noktana kuyruklar mı dileniyorsun kadınlarından virgüller yapabilmek için? Sanmam! Sen yutkunamadığın bir yumruyu tükürdün ciğerlerinden. Artık "nefes almak" şimdi "nefes almak" sana.. Keşke hiç girmeseymişim maratonlarına, yazılışını hiç öğrenmek istemezdim ama senin aklıma kazıdın KEŞKE' lerini.. Bırakmadın ki uçayım, bırakmadın ki sarmalayayım..
Acıyı bana yaşatarak öğreten en zavallı mürebbiyem! Sevmeyi oyun parkı sanan en cahil koca çocuk!
Beni bana unutturduğun için, kendimden bir haber nefesler almama sebep olduğun için, saygı tabularıma kılıçlar savurarak geldiğin için, akan her inci'm için özür dile benden! Kalbimden..
Yalvarırım en zavallı adam! Yalvarırım! Yeniden sevmeme izin verme seni!
İSTİRİDYE'DEN..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder