BEN MELANKOLİDEN BAŞKA BİR ŞEY VEREMEM, ÜZGÜNÜM!

Sorular sorular...

-"İstiridyen'den fışkıran bu hüzün niye?" diye. Ben sizin saklandığınız en dip köşe, sakladığınız diğer yanınızım. Deli gibi acı çektiğinizde bir tek benimle aynı frekanstasınız; bir tek bu kadın duyabilir sizi ve açar kapılarını ; hoşgeldiniz dünyama.

Ben gerçek olanım. Ağlamak gerçek olan.. Gülmek süslü, lüx yaşam, bir lütuf sadece. Gülerek sadece acının üzerini örtersiniz o kadar. Halbuki bir bilseniz o ne yapar ne eder bir yolunu bulur ve çıkar dışarı yine. İnsanoğlunun en gerçek hissidir acı. Gülerken sayılı uzuvlara muhtaç olan siz, acırken ayak tırnağınızdan saç telinize kadar acırsınız. Bir çok duyguyu, bir çok uzvu kölesi yapar anında. Ne ilginç değil mi?! Geçtiği her yeri büyüten bir his işte!

Bundandır ya zaten acı çektiğinde deli gibi koşuşun sağa sola. Çareler aratır çünkü. En kıyabildiği yerdir kalbin ve gözlerin. O kadar gerçektir ki; gözlerin hiç düşünemeden feda eder o kadar yaşını. Her damlaya farklı miktarlar yüklersin, farklı anlamlar.. Aktıkça, süzüldükçe yanaklarından, damladıkça senin bir kuş kanadına binip göğe çıktığın bu dünyaya; arındığını hissedersin. 

Şimdi diyeceksiniz ki bu kadın manyak mıdır nedir? Yok hayır, değilim. İnanın değilim ve inanın herkesin ortak frekansı acıdır. Herkesin yolu geçer acıdan ve ona kısacık da olsa uğramadan kimse geçemez direk mutluluk istasyonuna. Unutmayın ağlamanın kardeşi yok! Acı hep yalnız.

Ben senaryolar yazan kadın, ben hayatı stabil kendi stabil, gülebilmek adına bir çok istasyondan geçmiş, kilometreler katetmiş kadın. Ben en fedakar hayat pencerelerine sahip ağlak necmi, ben beton gibi sert ama içi un ufak olmuş harabe, belirsiz iklimlerde gölgesine sahip çıkamamış gizli özne.. İşte bu yüzdendir ki ben yani bu kadın; der ki;

Ben Melankoliden Başka Bir Şey Veremem, Üzgünüm!

İSTİRİDYE'DEN..