" KİMSE KİMSENİN YERİNE YANMIYOR ve KİMSENİN YANGINI KİMSENİN YANGININA UYMUYOR! "

Sen = Ben
İliklerime kadar seni bana yaşatan filmdi İncir Reçeli. Allah'ım o ne kadar güzel bir filmdir! Yetersiz kalması bazı şeylerin ne kadar incitir insanı değil mi? Uzanamamak, yetememek, avuçlarında kum gibi dağılışını ve parmaklarını arasından kayışını izlemek ne kadar dokunur insana? Sevdiğinle sınanmanın adaletinden şüpheler edersin; sonra deli deli sığınırsın yine O'na.. Ya umudunu kaybetmek kadar ne yakabilir ki insanın canını?! Şu boktan hayatında noktalara doğru koşarken; hangi insan kabullenip kucaklar ki virgülleri?!

Her zaman kolay değildir gelene hoşgeldinler, güdene gülegüleler.. Her veda bu kadar basit olamıyor işte. Kaybettiğinle sevdiğin her şeyden bir anda nefret etmek ağır değil midir? Tutunduğun tüm dalların aniden kırılması ve düşmen kıçının üstüne hoş mudur? Gözyaşların onunlayken İnci'yse ve yokluğunda sadece tuzlu bir su damlasıysa ne yapsın bu kadın! anlam senken, tüm anlamlar sana giyinmişken, her kapı sana çıkarken hangi hayata hangi anlamları yüklesin ki, hangi anlam güzelleşsin! Nefesinken aldığım nefes, yaşadığın kadarsa yaşadığım hayat nasıl çizgiler çekip de sana "yeni" leri giydirebilirim ki?! Bu yeniler çok ağır gelmez mi omuzlarına? 

Ben sevemedim sıfırsan başlamaları. Noktalar koyamadım hiçbir şeye ve gördüğün gibi adam; ben senin bıraktığın virgüllerde kaldım yine. Her geri döndüğümde hoşçakallar biriktirmişim habersiz. Yangınlarıma uyan yangınlar aramışım hep. Acınası bir kadın, acınası bir aşık olmuşum. İnsanların bana senden sonra acımalarından nefret ediyorum! Yanımda sevdikleri adamı anlatamayışlarından da bilare.. Oysa ki sana süslediğim düş bahçelerimden kimsenin haberi yok. Sana yaptığım saraylarımdan.. Kurulamadan gidişin yok mu! O saraylarımdaki yapayalnız saltanatım yok mu! Tuzlar serpiliyor yaralarıma.

Ama artık veda vakti. Üzgünüm ama sanırım artık veda vakti. Yanarken içim dışım sen sen diye artık zaman geldi. Ben gidiyorum sevdiğim adam, melekler haber uçurun diğer yarıma, beni yarım bırakan o adama; küsmesin bana, küsmesin Mecnun Leyla'sına..

-" Neden bu kadar sıkıyorsun ki elimi? "

-" İnsan son olduğunu anladığında koparırcasına tutmak istiyor Feraşe!.."

İSTİRİDYE'DEN.. Bu yazım bu şarkıyla okunur bence :
"http://www.youtube.com/watch?v=D4m3z081TzI&feature=related "