İĞNE ATSAM YERE DÜŞMEYECEK TENHALIKLARIM VAR BENİM

   
      O kadar şaşkınım ki biri bir yazı yazmış 5 dakika evvel ve neredeyse aynı şeyleri mırıldanmışız. Kalp mi kalbe karşı yoksa başka bir bağ mı bilemiyorum. Herneyse..
    Eğer bir şeyin neresinde olduğunuzu bilmiyorsanız devam edemiyorsunuz işte. Bir başlama noktanız da olamıyor üzgünüm. Çok fazla direndiğim bir dönemden geçiyorum; okçularım, atlılarım vs, herkes ayakta bu sıralar. Tüm uzuvlarımla hayatta kalmaya çalışıyorum desem yeridir. İçimde her şey karmakarışıkken, bedenim darmadumanken; birden o hengameden eser kalmaması ilginç! Amacım sadece aldığım nefesi vermek; ne yazık ki! Sanki bana biçilmiş bir görev gibi, o kadar.. Yıllarca içime attığım duygularımın, ufacık bir çığlığımla çığ gibi büyüyerek üstüme gelmesinden; altında ezilerek canımı vermekten çok koruyorum. Altım uçurum, yükseldikçe yükseliyorum ve derinleştikçe derinleşiyor uçurumum. Ucu bucağı olmayan bir arazi; ne bir yapı var ne bir insan derdime ortak. Şehirlerimden uzak; tek bir insana hasret bir dönemdeyim. Halının altına saklarsın ya hani kirlerini; ordaki toz yığınından korkar oldu bu kadın; yani ben, yani Feraşe.
    Neden gidemiyorum buralardan bilmiyorum. Onlar mı gitmiyor yoksa ben mi kurtulmak istemiyorum geçmişimden o da meçhul. Geçmişim dediğim olguya saygım büyük. Feraşe' ysem eğer o olgu sayesinde. Feraşe' yi Feraşe yapan her şeye, herkese teşekkürler.
    Öyle bir boşluk ki en derininden, öyle bir acı ki saç telimden ayaklarıma.. Yardım istemek için bile çıkmıyor sesim.. O halde şarkılar dinlensin, gözler kapansın olur mu?