Oysaki Ben "Kesit"lerinde Kurmuştum Hiçlikistan'ımı.

    Biliyorum; acıyorsun. Ben gibi tıpkı.saniyeler dakikalarla can hıraş mücadele ederken gittikçe daha da ulaşılmaz oluyorsun biliyorum. Seçimler yapmak zorunda bırakıldım adam; seçimler yaptım. Bana cesaretsizsin diyen sana diyebilir ki bu kadın; ah bir bilsen ki ben aslında sensiz kalmayı seçerken ne kadar cesurmuşum. Birgün senle olur da karşılaşırsak eğer sen de diyeceksin "nasılsın?" diye; ve ben de "iyiyim" diyeceğim biliyorum; her uzvum inleyerek, parça parça dökülerek, un ufak dağılarak.

     Vücudumdaki izlerin kanıyor zaman zaman. Tüm vücudumda hummalı bir çalışma, restorasyon.. Hektarlarca büyüklükte kanlı bir operasyon kalbimde. Kalp nakli yapmaya çalışıyorlar bana adam. Seni söküp başka bir kalp vereceklermiş bana. Sana uzanan elleri kırmak istiyorum; ellerimle itmek.. ama etkisindeyim işte o boktan narkozun! Bir bilseler ki aslında ben narkoz aldığı halde hissedenim bu masada. Nasıl da yakıyorlar canımı. Aşkımla o kalbin aşkı uyuşmayacak biliyorum ve reddedecek vücudum o kalbi de. Ben ki önünde dizleri çökük, bacakları kırık hesap veren kadın, ben ki daha girmeden kabrine dört bir yandan sıkıştırılan bedenin sahibi.. Her faninin kıyameti kendi ölümüdür derler ya o hesap işte. İllede ruhun siktiri çekmesi mi lazım bedene?! Hayır işte. Ruhu hala kuruluyken bedene, dudakları hala kırmızıyken, vücudu henüz sımsıcakken de ölebilir insan. Dudaklarım hala kırmızı, saçlarım hala sevdiğin gibi simsiyah. 

     Ben de kalemimde ne kadar özlemişiz senden gelecek tek bir soluğu, sesi.. Senden kalanlar yapışmışken üzerime; kokluyorum seni hala be adam! Ne değişti diyorum da aynadaki kendime; hiçbir şey. Hiçlikistandan esen manasız bir rüzgarmışım meğer. Senle oturduğumuz senle soluklandığımız cafeye gittim geçen; gitmemişsin.. Sormamışsın beni. Sana bıraktığımı geri aldım oradan. Onu ben değil de sen alsaydın bu veda demekti be adam. Ben veda edemedim. Başka bir el değdimi eline? Oysa sadece ben istemiştim ipek tenine ellerimi batırmayı. Ara bir sokakta çekinerek ama dünyaları sırtlayarak tutmuştum ellerini oysa ki. Bu kadının hayatındaki tek ve en kısa gerçek.

    Dudaklarım morarmak üzere, ben ölüyorum adam. Bu hastalıklı bedenimden kurtulmana aylar kaldı. Gerçek ölüme ramaklar kalmışken, doktor bozuntularının ağzını bıçaklar açmazken;  ben ölüyorum adam. Bana güzel bir şeyler söyle ve rahat ölmemi sağla ne olur. Geri sayımım başladı. Sıfıra çok çok az kaldı be adam!