Ateşinde Yanıp Kavrulan Zavallı Kanatlarım.

Feraşe,

Osmanlıca "Gece Kelebeği" demektir. 

Kur'an-ı Kerim' deki yerim ise; kendisini ateşe çarpıp helak olan kelebek.. 

Anlamım derin, anlamım çok derin. 

Kelebek ben, ateş sen.. 

Etraftaki tek ışıksın, önümü görmemi sağlayan bu yüzdendir ya etrafında dönmeye mecburum. 

Işığınla ışıklanmaya, sıcağınla kanatlarımı hafifletmeye mecburum. 

Ben bir kelebeğim, kendisini ateşinle kavuran, helak eden bir kelebek.. 

Yükseklerde oluşum korkutmasın seni, unuttum sanma. 

Hangi vadideyse eğer kanatlarım, ordaydın sen de. 

Bitmedin hiç bir zaman, bitemedin.. 

Ömrüm kısa bilirsin, bir kelebeğim ben, seninle son bulsa ya bu ahir ömrüm! Nerdee..

Kalbin en sıcak yerindi, ben en çok O' nun etrafında uçmayı sevdim, hala da öyle. Eskisi kadar sıcak olmadığını fark ettiğimde, üşümemek adına az da olsa uzaklaşmalıydım, uzaklaştım. Çünkü Feraşeler en çok soğuktan ölürken acı çekerlermiş..

Feraşe..

Ateşinde yok olan, helak olan kadın.. 

Pervaneler gibi etrafında dört dönen ama sesi çıkmayan, asil kadın Feraşe.. Unuttum mu sandın?! Asla!

Feraşe..

Ateşinde pervaneler gibi dönen, kanatlarını eriten günahkar kadın.. 

Sevmek bu kadar mı yakan bir şeydi ki o kanatların sevdiğinin avuçlarında eridi, gitti.. 

Bu kadar mı sertti ki duvarları çarptığında dağıldın bittin?! 

İşte budur döne döne sevmek, yana yana sevmek. Ben seni yana yana sevdim. 

Gözlerinden kanatlarıma düşen bir damla yaşla kavurdum kendimi ben, acımadım arkamdakilere, acımadım kimseye.

Senin ateşine düştü düşeli, yana yana etrafında kanat çırpan, ateşlerine çarpa çarpa helak olan kadın, yani  ben, yani Feraşe.. 

Sen ateşsin ben pervanen, sen izleyen ol razıyım yanmasın o canın hiç, Feraşe doğumuyla ateşe gebe kalan değil miydi zaten! Ben erir giderim; sen sadece izleyen kal adam!