Şu bir kaç gündür başıma gelmeyen kalmadı desem yeridir. Fazlasıyla yorgunum, fazlasıyla üzgün. Hayat devam ediyor, yaşıyorsun ya ona bak vs gibi tesellilerden tiksindiğim bir dönemdeyim inanın. Her yerde değişik bir telaş varmış gibi, sanki her şey benim kontrolümden çıkmış da dört nala koşup kaçıyor gibi. Müdahale edememek çok yorucu olmaya başladı.
Yorgunum ya yeminle yorgunum! Sanki anlatsam kelimeler yeter lan diyecek gibi, sanki böyle başlasam da bir yerden bitiremeden ölüp gidicem gibi. Herkes var olmuş ama aslında yok olmuş gibi. Elle tutabildiğim her şey bir anda avuçlarımdan kayıp, soyutlaşmış gibi.
Yok olduğumu sanmış olabilirsin ama buradayım, ve senin adına ne yazık ki, halen nefes alıyorum.
Yok olduğumu sanmış olabilirsin ama buradayım, ve senin adına ne yazık ki, halen nefes alıyorum.
Tatlı bir telaş olarak nitelendirdim kendimce.. Ama inan benim başıma gelenlerle yarıştırabilirim yaşadıklarını ve kazanacağıma eminim.
YanıtlaSilBiliyorum, kazanacağını da.. Hatalar telafiler içindir. Nasıl telafi edileceğini biliorsan soun yoktur. Ve tabi tekrarından kaçmak şartıyla.
YanıtlaSilTekrar mı? Tekrar olursa hata olmaz bu. Hiçbir şekilde tekrarı olmayacak. Elimden gelenden çok daha fazlasını yapacağım ama...
YanıtlaSil