Hadi Artık Sevgilim Başlasın Hayat, En Beyazından!

      Bugün apayrı bi huzur var içimde.. Apayrı bi cesaret. Ben cesur bi kadınmışım biliyomusun? Öyle söyledi. Ne kadar doğru bilemem ama öyle sanırım.. Bugün benim için milad. Ben bugün yazlıkları çıkardım evet! Artık kışlıkları sallamanın zamanı geldi. Aslında buna gardrobumu komple değiştirmek de denilebilir. Ben yenilendim. Arındım! Kalbimi tebrik ediyorum. Sonunda başardı! Artık bitti, bittin..

      Ateşte yürüdüm yıllarca, ayaklarım yanmış şimdi görüyorum. Yanık içindeymişim meğer.. Gözüm kör, kulağım sağırmış. Ne bastığımı ne acıdığımı hissetmişim. Kör yürümüşüm resmen. Bigün bile düşmemişim sanmışım şimdi bakıyorum yara bere içindeki mosmor dizlerime.. Meğer iç kanamaymış benimkisi. İçten kanatmışsın beni. Gülmek için direnirken mimiklerim, asılı bi şekilde tutulmuş incilerim, akmamak için yardım almışlar meğer.. Şimdi görüyorum içimdeki pınarları! Şimdi şelale oldular.. Ne yaşadığımı, kendimi unutarak hasta bi şekilde yaşamışım bu kadar zamanı. Kimse dur dememiş, dese de ben duymamışım ki! Sadece arkama bakarak yürümüşüm; defalarca kez tökezlemiş düşmüşüm haberim yok! Belki de defalarca kez "önüne bak!" diye atılan çığlıkları duymamışım bile.. Bu nasıl bir sağırlık bu nasıl bir körlüktü?! Açılan yaralar kapanır, zaman geçer unutulur demek isterdim ama hayır! Ben yaşadıklarımı unutamicam sanırım; unutmak da istemem zaten. Bana yakışan bu olmaz. Beni büyüten acıları silemem. Ama alışabilirim onlara. Yapabileceğimin maksimumu bu.

      Gün başka doğdu bugün. Gün gerçekten uzun zaman sonra "doğdu" bugün.. ve ben ilk defa bunu farkedebildim. Güneş'in sarısını tanıyamicak kadara körleşmiş gözlerim meğer.. Renklere kör olan benin uyandığımda ilk defa uzun zaman sonra kamaştı gözleri. Bi farklı giyindim, bi farklı kokuyodu hava bugün. Sanki sen yayılmışsın heryere, senin kokun.. Herşey meğer yolundaymış da benmişim o yola dikenler serpen. Benmişim sessiz kalıp sesini unutan.. Kalabalığın ortasına, iğne atsam yere düşmez tenhalar yaratmışım ruhumda, kocaman kocaman boşluklar.. Dönüm dönüm yaralar.. Halbuki merhem uzatanlar olmuş. Görmemişim ki! Sürmek isteyeni yaklaştırmamışım bile..

      Ben bu kadar acizken o zamanlar, güçlü olmayı nasıl dilemişim ki?.. Aşka önce kendimden başlamam gerekirken neden başkalarının aşkları için canımdan canlar koparıp hediye etmişim ki?.. Önce kendine aşık olmalı insan, doğru! Aşık olmayı kendinden başlatmalı, kendini milad saymalı..

      Uzun zaman sonra merhaba o zaman sevdiğim herşeye; ama önce kendime.. Yeni bana alışmak zor olmicak. Özüne dönmek aslında bu.. Küçücük hayatıma serpiştirdiğim kocaman taşları sırtladım artık taşıyorum bir bir sınırımın dışına. Taşırken de düşünüyorum; bu kadar zaman bu ruh metrekaresi kadar yerde metrekarelerce büyük taşlarla nasıl nefes alabilmişim hayret! Önümü görememem aslında doğal olanmış. Artık temizlik vakti. Arınma vakti! Ben ben oldum sonunda.. Ruh metrekaremde sadece senmetrekare kadar bir yer hayat bulduğum yer.. Teşekkür ederim bu kadar zaman bana katlandığın için, bu kadar zaman benle ben olduğun için.. Ben de sen oldum artık. Hadi artık tamam ! Başlasın hayat en beyazından hemde, çoktan hazırmış kalbim..

     İSTİRİDYE'DEN..