Kalbimin en derininde hissettim seni. Öyle ki sen varken başka bir şeye yer yoktu, kalmadı içimde. Damarlarımdan sen diye akan kan, bütün vücudumu dolaşıp geldiğinde tekrar kalbime, ben kendi kalbimle temizledim seni. Zor olandı senden geçmek. Geçmek istemeyi istemek.. Kendimle verdiğim savaşı kazandım. Bu zafer ikimizin olsun. Çünkü şuana kadarki tüm zaferlerim senin içindi. Çocuk gibi sevdim seni, çocuk gibi kıskandım, çocuk gibi kızdım, küstüm.. İnsan her kapıyı çaldığında en perişan halinde, hep mi evde olur insan! Hep evdeydin! O kapı hiç duvar olmadı bu kadına. Sensiz kaldığımı zannettiğim zamanlarda aslında benim için döktüğün incilerden bir haberken, sustum.. Sadece sustum. Biz zor olanı mı başardık? Yoksa kolaydı da biz mi uzattık?
Hayatımdaki bir yabancı olamicaksın asla hiçbir zaman. "Sen istesen de "fizik" yok olmana izin vermicek" çünkü. Kaçırdığım bilemediğim o anlara üzülüyorum. Senden geçmeyi savaş haline getirmiştim. Resmen savaşıyodum içimde. Yalvarıyodum kalbime: -"Nolur ya o kalsın ya o. İkisine birden yer yok yapma! Nolur!" Dinlemedi.. İkinizi de sığdırmaya çalıştı içine, oldu mu? Olmadı! Ya "huzur" diye yalvardım ya "o".. Çünkü ikisine yer olmadı hiç.
Suç yok, suçlu yok.. Sadece sevdik biz, hem de uzaktan.. Dokunmadan sevdik, öpmeden.. Yanlış olan neydi? Bulabildin mi iki resim arasındaki farkı? Bence aynılar, yok bir fark! Sen benim aynadaki halimdin, en çıplak en savunmasız ve en iradesiz.. Sana bakmaya o yüzden korktum hep, bunun için kendimden korkmamam ve utanmamam gerekirdi çünkü. Kocaman siyah gözlerine bakarken, kendimden parçalar buldum orda. Eksik olan ben'dim sadece orda. Kocaman simsiyah yapbozun en bozuk parçası ben! Biz bi yapbozduk dimi? Sen Yap'an ben Boz'an.. Noldu sonunda? Dağıldı dimi yapboz? Artık parçalarına ayrıldı dimi? Sen devamken Yap'maya, kimler bozmadan tamamlicak bakalım seni? Kim olucak kalbini avuçlayan?
Okuduğunu biliyorum! Sana yalvarıyorum! Şuanda okadar acizim ki karşında. Bırakılma, terkedilme korkusundan iliklerine kadar tir tir titreyen bi kadınım işte. Zaten bundan fazlası olamadım hiçbi zaman biliyosun! Yüreğini yerinde değil ellerinde taşıyan bi kadından fazlası olamadım hiçbi zaman.
Beni bırakma!.. ve ben o kapıyı yine çaldığımda evde ol nolur! Kapı duvar olmasın. Çok ağlarım çünkü. Acı bizi büyüttü. Kal! Hiç gitme olur mu? En özel yerindesin en derin yerindesin kalbimin. Bunu bilerek yaşa! Bunu bilerek yerleştir sevdiklerini kalbine. Odamı paylaşmayı sevmem, kimseyle uyuyamam biliyosun! Dağınık yatar bu kadın..
İSTİRİDYE'DEN..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder