13 Nisan.. Ben Öldüm Aslında Bugün..

          Birer birer kaybediyorum sevdiklerimi, birer birer yok olup gidiyorlar hayatımdan.. Kıymet bilmiyorum ve inanılmaz canımı yakıyor bu durum. Çünkü her giden bir şeyler götürüp gidiyor benden. Güçlü olabilmem için sebeplerimi birer birer çalıyorlar benden ve ben bunu durduramıyorum. Zaman artık durdu, atan kalbim de.. Bugün gidişini sessizce kutluyorum içimde.. Belli edemeden bağırıp çağırmadan ağlayamadan hatta..

        4 Mayıs son tarih. Bunu bile bekleyemeden sen, bunu bile bekleyemeden ben gittik işte. Yıkıldı ne varsa yıktım ne varsa ikimize ait. Soluk borumu ihtimallere bağlayan köprülere gem vurdum bugün. Artık geçiş yok.. Ne giriş ne de çıkış.. Artık sırtımı yasladığım sen de yoksun. Beni bu vahşi hayatta ayakta tutabilen sen.. Malesef yoksun artık. 13 Nisan itibariyle yoksun ve ben 13 Nisan itibariyle yokum artık.. Kimbilir belki ilerde çok pişman olacağım, ama ne fayda deyişini duyuyor gibiyim. 

         Ben artık öldüm. Bu kadın artık bir fani değil. Bu kadın gideli çok oldu. Fatiha'larla ayakta kalabilecek, dualarla sabrı öğrenecek ve sessizce çürüyüp gidecek..  

         Oyun bitti artık Yollar tükendi. Yolum bitti..

         Ancak bu kadardı toprağın altından söyleyebildiklerim.. Hadi artık başlasın ve bir an evvel bitsin bu kabirdeki azab..

İSTİRİDYE'DEN..