Biz Sustuk.-mu?

-"Tamam" dedim, "olur..", sessizce.. 

Hep bunu demez miydim zaten? 

Karşı çıkmaları sevmem bilirsin. 

"Duvarlarına çarpmaktan dizleri yara olan benim, sen değilsin!" dedin, ama bu da sessizce oldu. 

Bu farklı bir his, çok farklı. Her insanın kıyameti kendi ölümüdür derler ya, doğru. Ölmek için taş taş üzerine kalmasını beklemek yersiz; ilahi sarsıntıyı beklerken aslında çoktan ölmüş olabilirsin, benim gibi. Öldürmek için ellerinin kana bulanması, kan kokmak gerekmez, herkes katil olamıyor işte, bazen sessizce kıyabiliyorsun canlara, çıkmak isteyen canların elinden çekip çıkartabiliyorsun gırtlaklardan benim gibi.. Şemsiyelerin demirden olmalı; bu denli kinle dolmuş damlalara karşı açtığın bu savaşta ancak bu şekilde zırhlanabilirsin. 

Söylenenler söylendi, son kozlar paylaşıldı. Artık tüm kartlar açık. En çıplak halimdeyim, en savunmasız. Savurduğun bıçakların tek hedefiyim artık, değdiği yerler bir bir kanayacak biliyorum, ama ben hazırım! Kaya gibi durmaya çalışmama rağmen; içimdeki acı derilerimi zorluyor resmen, gözlerime vuruyor adam!

Yaş olarak akıyorsun gözlerimden; ve ben; yani bu kadın, yani Feraşe; bugün sen ağlıyorum.

-"Peki." dedi O da..

Sustu, sustum,

..ve biz sustuk..

İSTİRİDYE'DEN.