07.10.2010

hayatıma kaldığım yerden devam etmem gerektiğini biliyorum kaldğım yer hakkında bi fikrim yok nerde bıraktım en son çok mutlu olmayı adam gibi yaşamayı onu da bilmiyorum, ondan da bi haberim.. ne warsa deviriyorum önümde ama sonra işin garibi eskiden bakan ben şimdi dönüp bakmıyorum bile arkama devirdiklerime.. kayıp gidiyo gibiyim giderken kayarken neleri kmleri sürüklüyorum eşimde paçalarımda bilmiyorum. hayatın neresnde kaldım hiç bilmiyorum. kimlerinin hayatlarının nelerinde yada.. kimin ne kadar umrundayım .. yada ne kdr umrunda olmalıyım ondan da bi haberim.. yaptıklarımı yakıştırmıyorum yakıştırdıklarımı da ben yapmak istemiyorum.. neden hakaten hep kırmızı pelerin ben oluyorum. bişiler olup bitio etrafımda aslına ben başrolken sanki figüran gibi davranıyorum. yanlış varsa eğer etrafımda o mutlaka ben hariç birinindir diyerek hatalıyı aramakla geçio ömrüm, hatalı benken.. bulamayınca da böyle işte insanlar diyorum.bu kdr adiler diyorum. aynaya bakmadan.. insanalrdan bişiler bekliyorum ama beklememem gereken saçma şeyler.. buna rağmen o insanlar okdr özverililer ki bu beklentinin,ilginin kat ve kat fazlasına boğuyolar beni ama ben bi kere ilgisizlik gördüm mü yada beklediğim olmadı mı hemen yakıştıramıyorum ona inanılmaz kırılıyo kalbim haddimi bilmiyorum gerçekten hadsizce davranıyorum çoğu zaman..yalnızım diyorum sürekli.. gidiyo mu insanlar ben mi kovuyorum habersizim. tercihlerim garip tercih ediyorum sanıyorum ama aslında tercih edilenim haberim yok. hayatın ittiğini hissediyorum beni bildiğin duvarlar koyup dört tarafıma sıkıştırdığını ya sen pes et yada ben bu şekilde devam edicem dediğini duyar gibiyim. hayatta en korktuğun şey die sorduklarında herzaman yalnız kalmak dedim bugüne kadar. düşünüyorum da kaç kişiyi bu korkuya maruz bıraktım acaba ben kral koltuğumda rahat rahat keyif yaparken kaç kişiye huzurumdan çekilebilirsiniz dedim kimbilir..gerçekten çoğu konuda acıyorum kendime.. bazen ki herzaman olamaz bu ama kendimi dışardan biri gibi izliyorum herşeyimi o aman diyorum ki yazık sana ya wallahi yazık! beni anlayın beni anlayın deyip dururum hep insanlara ya bu insanlar o kadara vefalılar ki bi kere bile e sende bizi anla mübarek demediler bana, el üstnde tuttular incitmemek için napıcaklarını şaşırdılar. her gece yapttığnda ilk ne düşünürsün derler ya bazen arkdşlarn vs derimki , ki gerçekten de bu böle , bugn birini incittim mi öleyse gönlünü almakiçin uğraşiyim vs vs.. ama bakıyorum ki bi süre sonra öle bi hal almış ki hesaplaşmam resmen karşımdakine kızıyorum sövüyorum haksız hale getiriyoru kafamda. ama sonra özür diliyorum yine mesaj atıp yada arayıp yada görüşüp.. insanlar beni biliyolar bu huyumu da ve tavır hep şu : cansu nasıl olsa gelicektir aramama gerek yok ve dedikleri gibi de olur hep.. ben bundan bıktım. gülerim eğlenirim herkes tarafından böle dendi hep nekdr neşelisin hayat sana güzel valla.. halbuki bilmiyolar ki içimde savaş var.. yemin ederim ki içimde savaş var.. resmen benle ben olmaya çalışan yanımın kavgası artık çürütüo ne varsa içimde.. engel de olamıyorum çok güçlüler çünkü.. saatlerce günler ağlasam temizlenirmiyim acaba.. yıkanırmı akıp gidermi ne varsa böle pis kirli içimde.. aynaya küsmek hep komik gelirdi koik bi laf.. yok gerçekten küsülüomuş bakmak istemiosun rhtsz edio artık..ne zaman vicdanınla savaşıosan o zaman aynalar da dar gelir odalar da kaçmak istesende kaçamazsn nereye gtsen gelir senle çnkü.. bi eli hep boazındadır sıkar sıkar sıkar .. bazen unutturur kendini bazen öle bi sıkar ki nefes aldırmaz.. bu sıra eli baya bi üstümde.. okdr bunalmıştım ki bu sadece okyanusta katre.
                     İSTİRİDYE'DEN..