
Ufacık ! Yüzü olmayan bi kadının arsızca meydan okuyuşu bunun adı belki de.. Sessizce ağladım içimdeler sevgili gözyaşlarım..Hiç bir zaman senin gibi kelimelere dökemedim dökemeyeceğim de acımı biliyor musun?. Sen hep güzel anlattın aşkını; hatta acılarını bile. Acılarını bile süslerdin sen. Gözlerim dopdolular uyuyamaz mı insan hiç..uyuyamaz evet..Hiç bir zaman sen gibi sevmeyi beceremedim biliyor musun?.. Merhamet getirir derdin ya acı çekmek; ben merhamet etmeyi bile beceremedim Biz’e..Yok oluşumuzu köşeden izledim, ellerimi kollarımı bağladım.. Nefes olduğunu nefessiz kaldığımda anladım.. Hayatım boyunca boğazımda yutkunamadığım bir yumru olarak kalacaksın.. “Senle çok günahlar işleriz biz” derdin hep.. “Sen bırakıp gitsen de biz birbirimiziniz ve ilk fırsatta koşarız birbirimize gene”.. Yeni hayat diyerek gitmiştim ya yenilenemedi hayatım senden kopmayı beceremedim çünkü. Bir parçamı sende bıraktığımı kalbim her zamankinden daha çok sızladığında idrak ettim. Hep geç fark ederdim dimi Biz’i.. Düşünmemek en iyisi dedim seni benden beni senden uzaklaştıracak mutlu olmamı sağlayacak her yolu denedim.. Ama yok! Sanki zaman da dahil her unsur seni hatırlatmak için varlardı. Yada ben görmek istediğimi gördüm gene... Ben hiç bir zaman sen kadar cesur olamadım biliyor musun? Sen gibi sahip çıkamadım bize sen gibi arkama atamadım herşeyi..SEN YETER Kİ GEL, SENLE BERABERİNDE ACILARIN DA GELSİN! Diyen bu adamın aşkına sahip çıkamadım biliyor musun? Sen kendi hayatından çaldın.. Bense izledim.. Ben hiç sen kadar sevmedim kışları biliyor musun? Kışlarım pişmanlıklarımı hatırlattı çünkü bana hep! Sanaysa masum aşklarını, acılarını, sevinçlerini vs vs.. Sen masumdun çünkü ben hiçbir zaman sen gibi masum kalamadım biliyor musun?.. Kendimi kirletmeyi becerebildim..Aşka inanmadığım için yaşadığım gibi inanmaya başladım kirlendim de.. Sen derinlerine gömdün beni.. Bense senden sonra öğrendim Sevmeyi.. Varmış.. Ben de ellerimle gömmüşüm meğer..BİZ’i.. Ne denir nerden başlanır hiç bir fikrim bile yok.. Şuan diyorum şuan karşımda otursa ne diyebilirim?! Kocaman bir hiç.. Ne diyeblirim ki sana, saflığına.. Yaşın büyüktü benden ama ben bu dünyada senden daha az varolmama rağmen okadar çok kirlenmişim ki aşkı bulup çıkarana kadar derinlerimden; bittik bile.. Aşkımıza kol kanat gerişlerin geliyor aklıma.. Nolursa olsun bırakmayışın.. Kendime dair ne acıdır ki birşey hatırlayamıyorum Ben senin kadar güzel sevemedim biliyorum.. Bıraktığım gibi kalmadı herşey bunu da biliyorum.. Zaman geçti tozlandık biliyorum.. Bir gün mutluluğu bulduğunda bir şey rica etsem keşke .. Beni gömme olur mu bir köşende bırak beni.. Zamana bıraktım bizi biliyorum.. Kendime sadece acıyorum inan.. Sen benim kahramanımdın her zaman hep derdim senin gücün beni ayakta tutan güç.. Ama neyden eminim biliyor musun? Elimde çantam gelsem kapına baya bir azar yerim belki ama gene gene gene sımsıkı sarılırsın bana.. Çünkü ben biliyorum ki ben senin her zaman en çok kızdığın ama en çok kıyamadığın yanınım.. Seni seviyorum.."Seveceğim hem dünyada hem ukbada.."
İSTİRİDYE'DEN..
İSTİRİDYE'DEN..
kardeşimm tek kelimeyle muhteşem yazmışsın... yüreğine sağlık...
YanıtlaSilNefes olduğunu nefessiz kaldığımda anladım..
YanıtlaSil"Düşünmemek en iyisi dedim seni benden beni senden uzaklaştıracak mutlu olmamı sağlayacak her yolu denedim.. Ama yok! Sanki zaman da dahil her unsur seni hatırlatmak için varlardı. "
YanıtlaSilay çok okursam ağlarım ben he :)