Un Ufak..

09.10.2010

Parça pinçik olmuş kalbime vurmasan keşke defalarca.. O kadar bensin ki artık git bile diyemiyorum sana korkuyorum.. gitme.. gitme ki bende sürüklenmeyeyim seninle. Defterimin adı sevmekmiş, sevmek; aslında varmış, senle başlamış senle de bitmiş. İstemediğim tek şeydi “KEŞKE” demek.. Ama “keşke” olmasaydım. Olmasaydın bile diyemiyorum sana o zaman olamamaktan korkuyorum belki de okurken beni ; bu halinle bile bencilsin diyorsun içinden bana gene. Meğer ne yüce bişeymiş sevmek sevilmek sevebilmek.. Tekrar keşke ( ki en acı keşke budur hayatımda ); sevebilseydin beni sil baştan en başından.. Actığım yarayı nasıl kapattın? Nasıl becerebildin bunu? Bana da söylermisin bu kocaman sırrını? Kurtarır mısın beni de yaralarımdan acılarımdan..Yapar mısın bu hainliğime karşılık bu iyiliği bana? Normal biri gibi, tanımadığın bir kadına tavsiyeler verir gibi tavsiyelerde bulunur musun bana da? Gitme dediğinde gittiğimi hatırlıyorum ne kadar doğru bir karar verdiğimi sanıp gittiğimi.. Kimse yok muydu etrafımda bana dur diyecek? Gitme gidersen yarım kalır-sın diyecek? –“Ben bizi dağıtamam ki gitmek bana yakışmaz.” derken kalbim; neden durmadınız ayaklarım peki? Nasıl acıtabildim seni nasıl bıraktım ellerimde sımsıkı tuttuğum BİZ’i.. Attığımda havada toz bulutu olduk sicim gibi dağıldık gökyüzüne.. Bir şey kaldı düşen sadece yere karışmadı toz bulutumuza. Ama o zaman merak edip bakmadığım o şey BİZ’in sen olan yanıydı belkide.. Senin BİZ’e sahip çıktığın parçasıydı toz bulutumuzun..Gitsem o yere yine, ordamısındır hala? Benim dağıttığım yerde duruyor mudur BİZ’e sahip çıkan yanın? Kırılmadan toz olmadan? Kaldırıp tutsam ellerimle, BİZ’e sahip çıkan yanımı da koysam ben de yanına, bu sefer bütün olurlar mı? Titresem de düşürmem bu sefer BİZ’i söz!..
                   İSTİRİDYE'DEN..