Kocaman Eller İttiğinde Ellerimi..

    Gittikçe anlamını yitiren bir hayat benimkisi. Gittikçe yırtılan sayfalara yazdığımı fark ettim bugün. Şuan Orhan Gencebay'ı dinliyorum. "Dertler Benim" adlı parçasını. Çok da iyi geldi diyebilirim. Bir gün bu adamı çok seveceğim aklıma gelmezdi açıkcası, her neyse dinliyorum işte. Hani boşa koysanız dolmaz, doluya koysanız almaz ya o hal işte benim halim. 

    Tek gerçek ölümmüş evet. Yaşadığın her şey boş ve saçmaymış. Sıkıldığın, bunaldığın, ağladığın ne varsa toz bulutuymuş. Yıllarca öğretilenlerle yaşadık, öğretilen dışına çıkmak hep sarstı, hem yaraladı. Yıllarca aynı bahçede oynayan bir çocuğun şimdi çok farklı bir ortama aniden bırakılması gibi aynı. Emek güzel bir şeydir, emek verdiğini seversin. Aşk ne demektir? Emek demekse eğer, seviyorum ben. Verdiğim emekleri, sevgimi seviyorum. 

    Aynanın karşısına geçtim bugün. Uzun uzun baktım yüzüme. Herkesler yatarken ben sadece kendi yüzsüzlüğümle yüzleştim dakikalarca aynada. Sonra odama gittim; siyah ne varsa döktüm yatağımın üzerine. Baştan aşağı siyahlar içindeydim. Sonra kırmızı aradım etrafımda. Kırmızıyı severim, çok fazla hemde. Elimi makyaj çantama attım. Kırmızı rujumu buldum. Bastıra bastıra sürdüm rujumu dudaklarımın ayıbı kapansın diye. Kıpkırmızı olana kadar sürdüm. Sonra rimeli aradı ellerim, aldım ve kirpiklerimi örttüm onunla da. Farklı bir kadındım artık. Kimine göre fahişe gibi kimine göre dudak ısırtacak bir kadın gibi. Ben bunları umursamadan deli gibi yaptım makyajımı. Sonra sıra saçlarıma geldi, onları da maşa yaparak örttüm ayıbını. Sonra dizlerimin üzerine çöktüm birden. Ağlamaya başladım. Ne yapmaya çalıştığımı sorguladım, ne yapıyordum?! Bilmem. kocaman bir "bilmem".. 

    Ne yaparsan yap, ne düşünürsen düşün arınamazsın dedim içimden. Kapatamazsın içindeki çöplüğü. Elbet sızacak o koku. Sonra mideleri bulandıracak. Kocaman eller itecek seninkileri. Yapayalnız kalacaksın. Evet! Bir gün çok yalnız kalacaksın Feraşe.