28 Mart 2012 Çarşamba

    Seviyorum ilkbaharı. Hele de Nisan'ı ayrı bir seviyorum. Doğduğumdan mıdır nedir, bilemiyorum. Fazlasıyla bir enerji var üzerimde bu sıra. Bir yanım halen çökükken bir yanım direniyor resmen. Takdire şayan bir beden doğrusu. Zaten bu kadar zaman ayakta kalabilmesi benim için yeterince büyülüydü. 
    Ben direkt bahsettiğimi hatırladım Umay'ı. Bizim bir mazimiz var Umay'la. Umay; şuanda 4,5 yaşında. Esmer bir kız. İstenmeyen bir bebek olarak dünyaya tam 5 Mayıs 2007' de gelmiş. Babası onu hiç bir zaman istememiş. Yaşı çok küçük ama babasının canice tavırlarını o kadar masumane anlatabiliyor ki şaşırırsın. Babası bir bacağına henüz 2,5 yaşındayken kasıtlı olarak çay suyu dökmüş, bu yüzden "büyüdüğümde güzel bacaklarım hiç olamayacak" der durur. Ben de teselli ederim hep, hayır çok da taşsın diye. Aramızda tam 2o yıl fark var fakat ben Umay kadar acı çektim diyebilmek için çok fazlaca cesur olmalıyım.Umay çok dayanıklı bir kız. Bir o kadar da zeki. En sevdiği renk lacivert. En sevdiği yemek Mc Donald's 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder