Var Olan Son Gücümle Yüzümü Yüzüne Çevirmeliyim!

    Kitap okursun çok, haddinden fazla. Gerekli gereksiz her kitabı. Ben boğazı seyrettiğin kadını çok kıskandım biliyor musun? Ben o kadını kitaplarından sandım, sanırım değildi, her neyse..

   Derin bir uykudayken uyur uyanık bir vaziyete geçiyorum; göğsümde bir ağırlık.. Şu karabasan dedikleri sanki. Korkuyorum bir yandan, ama bir yandan da bağırmaya çalışıyorum. çıkmıyor sesim; şu karabasan olayındaki gibi. Sessizim, fazlaca sessiz.. Susmayı çok sevmem bilirsin, mutlaka patlak veririm, ama konuşmuyorum hiç biliyor musun? Ne kadar korkunç değil mi? Kocaman bir boşluk, kaydıkça kayıyorum, tutunacak tek bir dalım bile yok. Artık kendimi tarif etmekten çok sıkıldım; herkes sen değil ki bakınca "sende bir şey  var" desin! Ölmeden yapmak istediğim çok şey vardı benim derken çok ciddiydim. Hiçbir şey istemiyorum ben, hem de hiçbir şey! Tek isteğim; sana ölmeden sımsıkı sarılabilmek. Ondan sonra istediğin yere , istediğinle gidebilirsin. Ah ya bir bilsen ki acıyorum, için için acıyor her yanım. İçimden konuşuyorum, içimden bağırıyorum her defasında.

Kimseler duymuyor korkma! Yine gizli kapaklı, yine sessiz. Sesini duymayı deniyorum bazen. Olmuyor! Daha ne yazayım ki bitiyor işte. Tükeniyorum.

İyi ol olur mu? Sen orada hep iyi ol. Benim iyi olmam veya ol-a-mamam kıymetlenmedi hiçbir zaman, kıymetlenmez de bu saatten sonra. Sen hep iyi ol, hep iyi, olur mu? Bir de seni düşünmiyim.

    Çok alakasız olabilir ama yazarken bu şarkı çalıyordu da. Fotoraf da alakasız gelebilir ama değildir, her neyse; biliyor musun senin bende bir adın var; Selam adam! Senin adın " Gubar - ı Gam "..