Nasıl Bir Şeydir Ki Bu?!

Küçük bir çocukken unutmazsınız. Ne yaşandıysa kaset gibisinizdir.; kaydeder ve uygularsınız. Hayatta herkesin çok derinde bir yarası vardır. Söküp alabilmek zordur kabuğunu, alsanız da yeniden yeniden kanar durur zaten. 

Bazen olur ya, ellerinizle kaparsınız kulaklarınızı, söylenenler boş gelir, susmak çok daha nettir, çok daha güzeldir o an. Konuşan dudaklardır sadece, gerisi kocaman bir uğultu bulutudur. Hayatta her şeyin gereksizleştiğine işte tam o anda kanaat getirirsiniz. Nefes alıp vermek çok önem taşımaz o an ve ilk defa o an ölümden korkmazsınız. Belki kurtuluş gelir o an, belki huzur. Bir şeylerin "gibi"  halini alması rahatsız eder hep, çünkü hep aslını arar insan dedikleri. "gibi"yse eğer vardır bir bit yeniği.. 

Kalp kalbe hep mi karşıdır? Hiç mi yanında olmaz kalp kalbin? Uzaktan da sızlatabilir mi bir kalp diğerini? Evet! Tepeniz atar; kalkar gidersiniz. Gittiğiniz yerin bir önemi olmaz belli bir saatten sonra; çünkü beyniniz de sizinledir. Düşünceniz, içiniz, kalbiniz. 

Ölümden korkmazsınız demiştim ya hani; öyle acizdir ki şu insanoğlu dedikleri! Alınmak istese canı, tir tir titrer korkudan. Yaşamak acısına rağmen tatlıdır o an. 

Neden birilerini sevmek bu denli önemlidir ki bu hayatta? Sevgi denen bişi nasıl bişidir ki; her şey parçalandıkça canını yakar? Neden hep bir iz bırakır kalbinde, parmak izlerini? Neden mühürler dudaklarını?  Halbuki tek istediğin acı çekmemektir, huzurdur. Neden vermez ki sevmek dedikleri şey onu, anlamam. Bazen haddinden fazla acıya dayanıklı olduğumu düşünürüm, haddinden fazla.. 

Bu dil dediklerinden çıkan her söz; yaydan çıkmış ok gibidir. Geri döndüremezsiniz; ya koşup yayın önüne koyacaksınız sinenizi yada hedefe gidişini izleyeceksiniz o oku fırlattığınız yerden.

O da öyle yaptı; hedefe gidişini izledi! Söyledi ve sustu. Feraşe söylenen bir şeyi asla unutmaz! 

Kin duymaz ama asla unutmaz. 

Ben unutmadım adam!