Nefret Ediyorum!

Hayatını merak ediyorum.
Kimler geldi geçti hayatından aklımdan çıkaramıyorum.
Eline en son kimin eli değdi mesela?
Parfümün değişti mi merak ediyorum.
Sarılsam yabancılar mıyım yoksa yine aynı aşkla sarar mıyım seni bilmiyorum.
Umurumda olmanı istemesem de umurumda olmana gıcık oluyorum.
Her sabah aklıma ilk gelen olmandan nefret ediyorum.
Her bir yerlere gittiğimde gözlerimin seni aramasından nefret ediyorum.
Görürsem şimdi ne yapmalıyım acaba diye kendi kendimle konuşmaktan da nefret ediyorum.
Yıllara vuran suskunluğumu bir anda bozup, beni delirtmenden korkuyorum.
Benim üzerimden suların sellerin geçmesinden korkuyorum.
Aklıma geldiğinde bir an olsun çıksan ya aklımdan keşke diye dua etmeyi sevmiyorum.
Gömlekler giydiğimde çıkmayan o sinir kokundan nefret ediyorum.
Sade ama derin olduğum halde, cafcaflı ama yüzeysel gibi zırlamamdan nefret ediyorum.
Seni bilenin sadece sayfalar olmasından da nefret ediyorum.
Seni herkes bilmeliydi haluki, gitmemizin bir sebebi olmalıydı, elle tutulur cinsten..
İstediğim kadar uzağa gideyim, benle gelen olmandan nefret ediyorum.
Senin yüzünden çok sevdiğim o semtten nefret etmemden de nefret ediyorum.
Karşıdan karşıya geçerken kontrollü geçmek yerine koluna giremeyişimden de bilhassa..
Kahkahalarla gülmekten, ineceğim durağı kaçırmaktan da artık nefret ediyorum mesela..
Sen dışında herkesin bana battığı bı boktan dünyada, herkes dışında artık sadece senin batmandan da..
İsmini defalarca söyletmeyi özlemekten de nefret ediyorum.
Kısacası şu kayda değer olmayan 26 yıllık hayatımın böle sonlanıyor olmasından nefret ediyorum.
Nefret ediyorum dediğim her şeyin aslında beni iliklerime kadar üşütmesinden nefret de ediyorum, Saklanmayı sevemiyorum adam!